نقطه نرمی (softening point):

یکی از مشخصه های مهم در انتخاب مواد پلیمری محدوده دمایی است که در بالاتر از آن پلیمر حالتی نرم بخود میگیرد. این دما نقطه نرمی است. روشهای مختلفی برای بیان نقطه نرمی وجود دارد. یکی از این روشها مطابق استاندارد B2782 است که روش Cantilever نامیده می شود. در این روش میزان انحراف نمونه ای که به آن به صورت افقی وزنه ای آویزان شده و درون حمام قرار داده  شده است، اندازه گیری می شود. دمای حمام بتدریج افزایش می یابد و دمایی را که نمونه مورد آزمایش به ۳۰ درجه خش برسد بعنوان نقطه نرمی پلیمر گزارش می کنند(شکل ۱).

روش دیگر بیان نقطه نرمی، روش Vicat است که بر اساس استانداردهای ASTM D1525 و ISO R306 اندازه گیری می شود. در این روش نمونه را زیر سوزنی قرار می دهند که بر روی آن وزنه ای مشخص نصب شده و کل مجموعه را درون حمام مایعی خاص قرار می دهند. دمای حمام بتدریج افزایش می یابد. دمایی که در آن سوزن به میزان یک میلیمتر در نمونه نفوذ کرده باشد، دمای نرمی Vicat گزارش می شود (شکل۲).

نقطه نرمی می تواند محدودیتی در انتخاب یک پلیمر باشد. لذا مهندسان طراح برای جبران این ضعف از آلیاژ سازی پلیمر با مواد افزودنی تقویت کننده استفاده می کنند. نکته حائز اهمیت در این خصوص تاثیری متفاوت است که مواد افزودنی بر میزان نقطه نرمی پلیمرهای آمورف و کریستالی می گذارند . در پلیمرهای آمورف، مواد افزودنی منحنی تغییرات نقطه نرمی را به اندازه ۱۰ تا ۲۰ درجه جابجا می کنند. این عمل در مواد شبه کریستالی  منجر به افزایش دمای نرمی به میزان ۶۵ تا ۱۷۰ درجه سانتیگراد است. این مساله می تواند راه کاری برای افزایش نقطه نرمی پلیمر شبه کریستالی باشد.